Δημήτρης Δημητρούλιας 16 Οκτωβρίου, 2026
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ με κεφαλαία γράμματα είναι η συνέντευξη που πήρε η Ζέτα Θεοδωρακοπούλου για λογαριασμό του AthleteStories απο τον Δημήτρη Δημητρούλια, ο οποίος έχει γίνει πλεόν μόνιμος κάτοικος στην Σαουδική Αραβία μα αμέτρητους τίτλους απο το 2022 με την Καλίτζ!
Την αναδημοσιεύουμε με συγχαρητήρια τόσο στο AthleteStories όσο και στη Ζέτα Θεοδωρακοπούλου.
Στη Σαουδική Αραβία βρίσκομαι από το καλοκαίρι του 2022. Ουσιαστικά ήταν το γύρισμα μιας σελίδας και η έναρξη ενός νέου κεφαλαίου “ζωής”.
Σε καμία περίπτωση δεν σκέφτομαι το πότε θα φύγω, καθώς είμαι πολύ εξοικειωμένος με την κουλτούρα, τον τρόπο ζωής και τους ανθρώπους, όπως αντίστοιχα κι εγώ έχω αφήσει το αποτύπωμά μου στο άθλημα και την ομάδα χάντμπολ του Καλίτζ.
Για τα παλιά, για όλα όσα κατάφερα με τις ελληνικές ομάδες που καθοδήγησα, νιώθω τιμή και χαρά, ενώ ταυτόχρονα οτιδήποτε αρνητικό ξεχνιέται με το πέρασμα του χρόνου. Από την ΑΕΚ, τον Διομήδη αλλά και τη μικρή θητεία μου στις γυναίκες του ΠΑΟΚ, θυμάμαι μόνο τις πολύ ωραίες στιγμές, αλλά και οι αρνητικές ήταν σημαντικές, καθώς αποτέλεσαν για εμένα σχολείο κι εμπειρία για το πώς θα διαχειριστώ την καριέρα μου επέκεινα.
Επιμένω να λέω ότι αυτό που κατακτήσαμε με τον Διομήδη το 2012 είναι από τις πιο μεγάλες εκπλήξεις στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Απλώς, επειδή το χάντμπολ δεν είναι ένα τόσο δημοφιλές στην Ελλάδα, δεν μπόρεσε ο αθλητικός ιστορικός του παρόντος να το καταγράψει ακόμη, κάτι για το οποίο είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί στο μέλλον.
Εκείνη την χρονιά η πιθανότητα να κατακτήσουμε το ευρωπαϊκό τρόπαιο ήταν κάτω του 1%, θεωρώ, οπότε είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό που φτιάξαμε και χτίσαμε. Γιατί στον Διομήδη χτίσαμε και μια σχολή, την οποία σήμερα βλέπουμε τόσο στην Εθνική ομάδα όσο και σε μεγάλα σωματεία. Το ίδιο περήφανος αισθάνομαι βέβαια και για την πορεία μου στην ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ, κατακτήσαμε πολλά πράγματα, αλλάξαμε τα δεδομένα. Χαίρομαι λοιπόν αφενός για το αποτύπωμα που άφησα όσον αφορά στην ποιότητα της δουλειάς μου σε όλους τους συλλόγους που εργάστηκα, αφετέρου για την ποιότητα των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκα.
Μάιος 2012: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας κατά την υποδοχή της αποστολής του Διομήδη στο Άργος μετά την ιστορική κατάκτηση του Challenge Cup / Photo by: Eurokinissi (Action Images).
Απόφαση και προσαρμογή
Η σαουδαραβική ομάδα μου βρίσκεται στην ευρύτερη περιφέρεια του Νταμάμ, η πολιτεία λέγεται Σαϊχάτ, εκεί όπου βρίσκεται το Καλίτζ, εκεί όπου αγωνίζονταν και οι δικοί μας Έλληνες του ποδοσφαίρου. Είναι μια πόλη που ζει και αναπνέει για τον σύλλογο και μάλιστα, για καλή μου τύχη, το αγαπημένο τους σπορ είναι το χάντμπολ, οπότε, όταν αγωνιζόμαστε σε κάποιο ντέρμπι, τα γήπεδα είναι γεμάτα.
Παίρνοντας την απόφαση να έρθω εδώ, δεν θα λεγα ότι υπήρχε φόβος για το άγνωστο, ήταν μια πρόκληση, αυτή είναι και γενικότερα η στάση ζωής μου, θέλω να ζω, να βουτάω την ευκαιρία και μετά να κάνω τον απολογισμό. Με ώθησε και η απογοήτευσή μου σε εκείνο το χρονικό σημείο από τις εξελίξεις στην ΑΕΚ και ήθελα όλη την αποθηκευμένη ενέργεια που είχα μέσα μου κάπου να την εξωτερικεύσω. Οπότε ήρθα με περίσσια όρεξη και έτοιμος να αντιμετωπίσω όλες τις προκλήσεις, οι οποίες αναμφισβήτητα στην αρχή ήταν πολλές.
Θυμάμαι, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι, με δεδομένο ότι εκείνη την περίοδο ξυπνούσα σχετικά νωρίς, έκανα το ίδιο στο Σαϊχάτ και αποφάσισα να περπατήσω για να δω την πόλη και να πάρω έναν καφέ. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι τις πρωινές ώρες η πόλη ήταν νεκρή, σαν να ήταν τρεις το πρωί στην Ελλάδα, και είχε και απίστευτη ζέστη, είχα σκοπό δηλαδή να περπατήσω, αλλά μετά από πέντε λεπτά αποφάσισα να γυρίσω πίσω.
Πήγα και κατακαλόκαιρο, σ’ αυτές τις χώρες η θερμοκρασία δεν αντιστοιχεί στην πραγματική αίσθηση, μπορεί πχ να έχει 45 βαθμούς και η αίσθηση να είναι 55 μαζί με την υγρασία, κάτι καινούργιο για εμένα, το οποίο έπρεπε να συνηθίσω. Η ζωή στη Σαουδική Αραβία -ειδικά το καλοκαίρι- είναι πάντα με air condition, είτε στο γήπεδο, είτε στο αυτοκίνητο, είτε στο σπίτι.
Οι παίκτες ήταν κάτι “διαφορετικό”. Όταν ήρθα, η ομάδα δικαιούτο να έχει δύο ξένους, ήταν δηλαδή Σαουδάραβες, ένας Σέρβος και ένας αθλητής από το Μπαχρέιν.
Το χάντμπολ είναι σαν μια ξένη γλώσσα, την οποία πρέπει να τη μάθεις και την οποία ο καθένας μιλάει διαφορετικά. Οπότε η δική μου δουλειά, η δουλειά του κάθε προπονητή, είναι να καταλάβω με ποιον τρόπο μιλούν αυτή την “γλώσσα” οι παίκτες και να μπορέσω να τους κάνω να τη μιλούν σωστά, να την κάνουμε λογική και να μπορέσουμε να αποδώσουμε το γήπεδο.
Θυμάμαι ότι στην αρχή είδα παιδιά με καλύτερη τεχνική κατάρτιση απ’ αυτό που περίμενα να δω αλλά όχι τόσο καλή φυσική κατάσταση σε σχέση με έναν μέσο αθλητή στην Ευρώπη. Έπρεπε λοιπόν σε όλα αυτά να βρω και το κατάλληλο staff, ώστε να κάνω τις απαραίτητες βελτιώσεις με τη σειρά που έπρεπε.
Οκτώβριος 2021: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας στον πάγκο της ΑΕΚ / Photo by: Eurokinissi.
Στη Σαουδική Αραβία συνήθως προσπαθούν να φέρνουν προπονητές από την Ευρώπη, βέβαια το κόστος είναι πιο μεγάλο, οπότε, όταν έχουν μεγάλο μπάτζετ, θα φέρουν Ευρωπαίους -Κροάτες, Δανοί, Σέρβοι, Ισπανοί, Γάλλοι οι πιο μεγάλες σχολές. Η επόμενη διαστρωμάτωση είναι Αιγύπτιοι, η χώρα τους είναι μια μεγάλη δύναμη στο χάντμπολ και τους είναι πιο εύκολο, γιατί, ως Άραβες, μιλούν την γλώσσα. Μετά είναι οι Τυνήσιοι και στο τέλος είναι οι Σαουδάραβες, οι οποίοι συνήθως απευθύνονται σε ομάδες της δεύτερη εξάδας.
Ο βασικός μου βοηθός είναι ο μεταφραστής μου, ένας πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά αγγλικά αλλά γνωρίζει και τη δουλειά, οπότε αποτέλεσε και τον πρώτο μου σημαντικό πυλώνα για να χτίσω το οικοδόμημα αυτό. Θα έλεγα ότι σιγά-σιγά περισσότερο οι παίκτες προσαρμόστηκαν στα αγγλικά μου παρά εγώ στα αραβικά τους. Με τα χρόνια βέβαια έχω μάθει περισσότερα αραβικά, ένα πολύ καλό ποσοστό του τι λένε στο γήπεδο, αλλά η κοινή μας γλώσσα είναι τα αγγλικά.
Η μεγαλύτερη αγωνία μου πάντως αφορούσε στο εάν θα καταφέρω να καταλάβω την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων.
Στην αρχή προσπάθησα να έχω τις σωστές αποστάσεις, δηλαδή να είμαι καλός στη δουλειά μου, να μην είμαι απόμακρος αλλά όχι και πολύ φιλικός, γιατί αυτό θα μπορούσε να παρεξηγηθεί. Και σιγά-σιγά προσπάθησα να πάρω από τον ψυχισμό τους, όσο μπορούσα να τον καταλάβω, και να προσαρμοστώ και με τη συμβολή της δική τους προσπάθειας, καθώς και οι ίδιοι κατάλαβαν ότι δεν είμαι ένας άνθρωπος που απλώς ήρθε να πάρει τα λεφτά του και να φύγει, ήρθα να καταθέσω την ψυχή μου και να προσπαθήσω να πετύχω μαζί τους.
Αρχίσαμε να δενόμαστε, γιατί είναι και ένας λαός που, αν το εξετάσουμε λαογραφικά, δεν εμπιστεύεται εύκολα, έχοντας σοβαρούς λόγους και όχι λόγω αθλητισμού. Αυτό το έζησα κι εγώ αλλά από την άλλη. Εάν σε εμπιστευτούν, είναι πολύ καλύτεροι από τον μέσο Έλληνα. Πλέον αισθάνομαι ένας από αυτούς και ο τρόπος που μου δείχνουν ότι με σέβονται και με αγαπούν μου δίνει περισσότερη ενέργεια για να κάνω τη δουλειά μου.
Νοέμβριος 2022: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας και ο συνεργάτης του, Μούσα Αλ Χάζα, πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Χρυσού μεταλλίου με την Καλίτζ στους Saudi Games / Photo by: Dimitris Dimitroulias (FB).
Δουλειά και αναγνώριση
Όταν ξεκίνησα στην ομάδα, ήμουν ο “κανένας”, ένας άνθρωπος που έρχεται από μια χώρα χωρίς παράδοση, και ήταν πολυτέλεια να ζητήσω συνεργάτες από την Ελλάδα. Για παράδειγμα, όταν ο Γιώργος Δώνης ήρθε εδώ στο Καλίτζ, ήταν ήδη ένα μεγάλο όνομα στη χώρα και είχε ήδη το staff του, το οποίο αποτελούσε και προϋπόθεση. Εγώ έπρεπε να έρθω και να σηκώσω μανίκια, να δουλέψω, να αποδείξω. Αφού αποδείκνυα, μελλοντικά θα μπορούσα να φέρω συνεργάτες. Έκανα λοιπόν κάποιες απόπειρες και μόλις το 2026 έφερα έναν στην ομάδα.
Με τον Γιώργο Δώνη μέναμε και στο ίδιο συγκρότημα κτηρίων, οπότε βρεθήκαμε πολλές φορές. Μάλιστα, σε κάποια λειτουργικά πράγματα που χρειάστηκα τη βοήθειά του, ο ίδιος, γνωρίζοντας πολύ καλύτερα από εμένα τη χώρα, μου την προσέφερε. Είναι πολύ αξιόλογος και πολύ έξυπνος άνθρωπος, είχα συναναστροφές και με τους συνεργάτες του, μια εξαιρετικά δεμένη ομάδα, χάρηκα πολύ που τους γνώρισα και χαίρομαι που τους βλέπω να προχωρούν και με την Εθνική ομάδα.
Το ότι υπάρχει μια πολύ μακρινή χώρα που σε τόσο νευραλγικά πόστα εμπιστεύεται Έλληνες είναι μεγάλη υπόθεση για τον ελληνικό αθλητισμό, φυσικά περισσότερο για το ποδόσφαιρο, το οποίο είναι και αυτό που “εξάγουμε”, αλλά και για το χάντμπολ. Το ότι έφτασα να είμαι προπονητής της κορυφαίας μάλλον ομάδας τα τελευταία χρόνια στην Ασία, η οποία μάλιστα μαζί μου έγινε κορυφαία, επίσης λέει πολλά.
Ήταν μια παραδοσιακή ομάδα στα ’80s με τίτλους και στη συνέχεια “έσβησε” για πολύ μεγάλο διάστημα. Ήταν τα πέτρινα χρόνια και πλέον ζει τις πιο ένδοξες στιγμές της. Εκτός από τα συνεχόμενα Πρωταθλήματα που έχουμε πάρει, έχουμε και τρεις Τελικούς Ασίας τους έχουμε κατακτήσει. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι είμαστε μια κορυφαία ομάδα στην ήπειρο.
Όταν ήρθα, οι συνθήκες ήταν παρόμοιες με αυτές του Ελληνικού Πρωταθλήματος, σε κάποιες περιπτώσεις χειρότερες από εκείνες που είχα στην τελευταία μου θητεία στην ΑΕΚ, αλλά πλέον μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι όλα μακράν ανώτερα. Το προπονητήριο, το γυμναστήριο, το κτήριο, το staff, ο τρόπος που δουλεύουμε, ο επαγγελματισμός, το να είναι η απόδοσή μας αντίστοιχη και του μπάτζετ της ομάδας. Αλλά πρέπει να πω ότι η ομάδα, από τότε που ήρθα μέχρι τώρα, έχει αλλάξει δραματικά στον τρόπο που λειτουργεί κι εγώ έχω συμβάλει σε αυτό.
Μάιος 2023: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας, οι συνεργάτες του και οι διοικούντες της Καλίτζ πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Σαουδικής Αραβίας μετά από 23 χρόνια / Photo by: Dimitris Dimitroulias (FB).
Είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό πόσος κόσμος έρχεται στο γήπεδο. Το εντυπωσιακότερο, κάτι που δεν μπορεί να ζήσουμε στην Ελλάδα; Να παίζει το Καλίτζ με τη Μαδάρα, το μισό γήπεδο να είναι γεμάτο με φιλάθλους της μιας ομάδας, το άλλο μισό με αυτούς της αντίπαλης ομάδας και όλοι να είναι παθιασμένοι. Τρομερή ατμόσφαιρα! Είναι αυτό που λέω πάντα στους χαντμπολικούς φίλους μου, «μόνο αν έρθετε εδώ, θα καταλάβετε». Είναι από τα πράγματα που σου μένουν και χρειάζεσαι και χρόνο για να τα συνηθίσεις. Στην αρχή δηλαδή ήμουν κι εγώ σοκαρισμένος από την ατμόσφαιρα, επηρέαζε ακόμα και τη συγκέντρωσή μου. Και ο οποιοσδήποτε καινούργιος έρχεται μου λέει ότι του είναι δύσκολο να προσαρμοστεί.
Επίσης, είναι και το τηλεοπτικό κομμάτι. Όταν, για παράδειγμα, υπάρχει ένας Τελικός, ένα Κύπελλο, ακόμα και το Super Cup, ο κόσμος θα το παρακολουθήσει, ακόμα και όσοι δεν βλέπουν χάντμπολ, για τον απλούστατο λόγο ότι θα το δείξει η δημόσια τηλεόραση. Όταν παίζουμε έναν Τελικό, μπορεί να πάω σε ένα εστιατόριο σε μια άλλη πόλη και να μου πουν «σε είδα στον αγώνα». Ναι, ο κόσμος βλέπει χάντμπολ στην τηλεόραση εδώ και στην περιοχή που ζω, στο ανατολικό κομμάτι της χώρας, στην περιοχή του Κόλπου, γιατί το άθλημα αυτό είναι πολύ δημοφιλές, αμέσως μετά το ποδόσφαιρο.
Με αναγνωρίζουν στον δρόμο οι άνθρωποι, με ξέρουν μάλλον όλοι. Θα πάω στην πόλη να πιω έναν καφέ ή στο κλαμπ, για παράδειγμα, και οι περισσότεροι θα με φωνάξουν με το όνομά μου, ενώ πολλοί θα μου ζητήσουν να βγούμε μια φωτογραφία. Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί, οι Σαουδάραβες είναι ένας λαός που έχει μια φυσική ευγένεια. Και όλο αυτό τελικά είναι πολύ ωραίο. Βέβαια, εγώ δεν ζω στο Σαϊχάτ αλλά σε ένα compound, πράγμα μάλλον καλύτερο, γιατί, εάν το ζούσα συνέχεια στην καθημερινότητά μου, ίσως να με κούραζε.
Αυτό που με ενδιαφέρει όμως είναι να αναπτύσσομαι, αυτή ήταν πάντα η αγωνία μου, κι εδώ το καταφέρνω, εξελίσσομαι εγώ, εξελίσσω και την ομάδα μου. Θεωρώ ότι μιλάμε μια “γλώσσα” χάντμπολ πολύ πάνω από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Όσο και αν κάνει εντύπωση, την αναγνώριση ως προπονητής την πήρα εδώ. Λόγω της χώρας, των συνθηκών, των οικονομικών (ασχολούνται οι καλύτεροι ατζέντηδες του πλανήτη), των όσων καταφέραμε, των συνεργασιών σε πολλά και μεγάλα τουρνουά.
Οκτώβριος 2024: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας στο περιθώριο του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων Ανδρών της IHF / Photo by: Dimitris Dimitroulias (FB).
Εδώ επίσης φέρνουμε παίκτες από την Ευρώπη, οπότε έχω δουλέψει και με πολύ μεγάλους αθλητές με τεράστιες καριέρες. Τους έχω αφουγκραστεί αλλά και εκείνοι έχουν αφουγκραστεί τόσο εμένα όσο και τη δουλειά μου, συνεπώς έχω έναν κύκλο ανθρώπων που με εμπιστεύονται. Αισθάνομαι λοιπόν ότι έχω ένα υψηλό προφίλ στον χώρο του χάντμπολ και είμαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δουλέψω σε ένα πολύ μεγάλο κλαμπ στην Ευρώπη.
Όσον αφορά στην Εθνική, την ανέλαβα σε μια δύσκολη περίοδο. Έπρεπε να πάει στο επόμενο ασιατικό, τον χειμώνα η ομάδα είχε μπει στο Γ’ γκρουπ δυναμικότητας και ο όμιλος ήταν πολύ δύσκολος. Έπρεπε να αντιμετωπίσει το Ιράν και την Ιαπωνία κι έπρεπε να κερδίσει τουλάχιστον μια από τις δύο χώρες για να μπει στο Β’ γκρουπ και να βρεθεί κανονικά εκεί που ανήκει. Όλο αυτό ουσιαστικά ήταν μια πρωτοβουλία των αθλητών, οι οποίοι είπαν ότι δεν μπορούν μέσα σε δύο μήνες να κάνουν πάλι πειράματα, να προσαρμοστούν και να παίξουν, καθώς εδώ χρειαζόμασταν αποτελέσματα.
Έτσι, κάναμε μια συζήτηση με την ομάδα μου, καθώς στη Σαουδική Αραβία τα κλαμπ -τουλάχιστον στα άλλα αθλήματα- είναι πιο ισχυρά από τις εθνικές, στη συνέχεια η Ομοσπονδία μίλησε με την ομάδα μου και εν τέλει το κλαμπ μου με παραχώρησε στην Εθνική. Κάτι που δεν έγινε αναίμακτα, γιατί η Εθνική, για να με πάρει, έπρεπε να πληρώνει όλον τον μισθό μου συν κάποιο αντίτιμο.
Κάναμε μια συμφωνία για τέσσερεις μήνες, για τους ισλαμικούς αγώνες, κάτι που ήθελα κι εγώ να βάλω στο βιογραφικό μου, μου άρεσε όμως και η πρόκληση, γιατί θα παίζαμε δύσκολα παιχνίδια. Νομίζω ότι κάναμε και εξαιρετική δουλειά, φτάσαμε στον Τελικό των ισλαμικών, κερδίζοντας πολύ μεγάλες ομάδες, και στο ασιατικό τον πρώτο στόχο τον καταφέραμε, κερδίσαμε και το Ιράν και την Ιαπωνία, αλλά με μια ήττα από το Κατάρ και από τα γκολ average δεν βρεθήκαμε στο Final 4.
Είμαι πολύ περήφανος, για εμένα όμως προτεραιότητα έχει το κλαμπ, το οποίο μου έφερε προτάσεις και από άλλες εθνικές ομάδες. Έκλεισε ένας πολύ επιτυχημένος κύκλος συνεργασίας, ο οποίος άφησε ανοιχτές προοπτικές για το μέλλον, ιδιαίτερα από την στιγμή που συνεχίζω να εργάζομαι στη χώρα.
Ιανουάριος 2026: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής Σαουδικής Αραβίας / Photo by: sahfksa (FB).
Καθημερινότητα και μελλοντικά σχέδια
Παρακολουθώ ελληνικό χάντμπολ, άλλωστε έχω αφιερώσει τόση δουλειά και τόσον χρόνο σε αυτό, με τον Διομήδη, με την ΑΕΚ, έχω καταθέσει ψυχή και ενέργεια σε ένα χάντμπολ που ακόμη και σήμερα παίζεται στην Ελλάδα, που οφείλεται σε εμένα, στη δουλειά μου.
Εξάλλου, όλα αυτά τα χρόνια έχω δημιουργήσει κι ένα δικό μου μοντέλο στο άθλημα. Ξεκίνησε να διαμορφώνεται στην Ελλάδα και εξελίχθηκε ακόμα περισσότερο στη Σαουδική Αραβία, μέσα από τη συνεργασία μου με υψηλού επιπέδου ανθρώπους και αθλητές, αρκετοί από τους οποίους είναι παγκόσμιας κλάσης.
Η εμπειρία και η γνώση ετών σε συνδυασμό με τη συνεχή μελέτη και τη δουλειά με τους συνεργάτες μου μας οδήγησαν σε ένα μοντέλο που θεωρώ ότι είναι έτοιμο να λειτουργήσει σε οποιοδήποτε υψηλό επίπεδο και να τελεσφορήσει. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι ότι ό,τι κάνουμε είναι μετρήσιμο και αξιολογείται. Δεν βασιζόμαστε απλώς στην αίσθηση ότι κάτι λειτουργεί, προσπαθούμε να το αποδεικνύουμε και μέσα από τη μέτρηση.
Οπότε με νοιάζει να βλέπω τις δουλειές των προπονητών να εξελίσσονται. Με νοιάζει να παρακολουθώ την ποιότητα του Πρωταθλήματος. Παρακολουθώντας έναν αγώνα, για παράδειγμα, αν θεωρήσω ότι κάποια πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα, θα μιλήσω με τον προπονητή ή ακόμα και με τον διαιτητή. Με ενδιαφέρει να βελτιώνεται και η Εθνική ομάδα, οι διακρίσεις της οποίας με βρίσκουν ιδιαίτερα χαρούμενο, καθώς αυτό έχει αντίκτυπο και στη δική μου καριέρα, πέρα φυσικά από την προσωπική χαρά που νιώθω για αυτά τα παιδιά που ανθίζουν.
Όσον αφορά στην εξωγηπεδική εμπειρία μου στη Σαουδική Αραβία, μου λείπουν απ’ την Ελλάδα κάποια πράγματα, αλλά γενικά δεν έχω στερηθεί κάτι. Η καθημερινότητα είναι ευχάριστη, τα εστιατόρια και τα καφέ εδώ είναι πολύ υψηλής αισθητικής και ποιότητας, έχω ένα πολύ ωραίο σπίτι.
Το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις είναι να καταναλώσεις αλκοόλ, ούτε μπορείς να αγοράσεις από κάπου για να το πιεις σπίτι σου. Αλλά δεν είναι μεγάλο πρόβλημα, όταν πρωτοήρθα μου φαινόταν πολύ περίεργο, τώρα δεν έχω κανένα θέμα, εν τέλει μόνο καλό μου έχει κάνει. Εάν όμως θελήσω να πιω ένα κρασί, θα το κάνω με μια παρέα που έχω στο Μπαχρέιν, ένα 45λεπτο μακριά, εκεί είναι πολύ ελεύθερα, όπως στην Ελλάδα.
Δεκέμβριος 2025: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής Σαουδικής Αραβίας / Photo by: sahfksa (FB).
Πρέπει να σημειώσω ότι, από τη μέρα που ήρθα έως σήμερα, έχουν εξελιχθεί τρομερά τα πράγματα, όσον αφορά στον εκπολιτισμό και την ελευθερία, δεν αισθάνομαι ότι στερούμαι κάτι δηλαδή.
Επίσης, οι άνθρωποι έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τους Έλληνες, γενικότερα οι Άραβες, γιατί γνωρίζουν την ιστορία μας, ίσως και γιατί υπήρξε ένα άνοιγμα από την Ελλάδα προς αυτούς. Υπάρχουν χώρες που συμπαθούν και άλλες που αντιπαθούν. Όταν λοιπόν λέμε «Γιουνάν», χαμογελάνε. Όταν λέω ότι είμαι Έλληνας, υπάρχει πολύ θετικό αντίκρισμα από τον κόσμο και μου αρέσει αυτό.
Κάποιες φορές με ρωτάνε πράγματα για την πατρίδα μου, τους εξηγώ, αλλά, ενώ τους λέω «για καλοκαίρι η καλύτερη χώρα είναι η Ελλάδα», επειδή αυτοί τρώνε τόση ζέστη εκείνη την εποχή, δεν θέλουν να πηγαίνουν σε πολύ ζεστές χώρες, έχουν άλλες συνήθειες, αν και έχω πείσει κάποιους να έρθουν Ελλάδα για διακοπές όλα αυτά τα χρόνια και τους άρεσε πολύ.
Εάν κάνω τον Σταυρό μου εδώ στον δρόμο, δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι συγκλονιστικό. Στην Ελλάδα έχουμε λίγο στο μυαλό μας ότι τα πράγματα είναι πολύ φονταμενταλιστικά, ίσως σε κάποια χωριά του Ιράν ή του Αφγανιστάν να υπάρχουν αυτά, εδώ η καθημερινότητα είναι πολύ φυσιολογική, ούτε οι ίδιοι οι Σαουδάραβες, ειδικά οι τελευταίες γενιές, δεν θέλουν να ασχολούνται με αυτά που προκαλούν φανατισμούς. Υπάρχει θρησκευτισμός δηλαδή, να κρατήσουν την παράδοσή τους, να κάνουν τις προσευχές τους, αλλά είναι ως εκεί. Και το γεγονός ότι είναι περισσότερο θρήσκοι από εμάς ίσως στο τέλος της ημέρας να τους κάνει και καλύτερους ανθρώπους, αλλά αυτό θέλει πολλή κουβέντα.
Στον τομέα του αθλητισμού, υπάρχει μια μεγάλη δραστηριότητα από το 2023, η οποία ξεκινά από τον ίδιο τον Πρίγκιπα, για να διανθιστεί ο γυναικείος αθλητισμός. Δίνει πολλά κίνητρα το Υπουργείο Αθλητισμού να δημιουργηθούν σύλλογοι, να κάνουν ατομικό αθλητισμό, να αμειφθούν, όταν κάνουν διακρίσεις.
Ο τελευταίος Πρίγκιπας, Μοχάμαντ Μπιν Σαλμάν, ο οποίος είναι αμερικανοτραφής, κάνει αγώνα δρόμου για να πιάσει η χώρα το τρένο της παγκόσμιας καθημερινότητας, θέλει να γίνουν καινούργια εμιράτα, ακόμα μεγαλύτερα, κάνει projects κτλ. Ξέρει ότι όλα θα ξεκινήσουν από την αλλαγή της κουλτούρας των ανθρώπων, οπότε, χωρίς να αγγίζει πάρα πολύ το θρησκευτικό, κάνει τεράστιες τομές στο κομμάτι του πολιτισμού και σε αυτό του αθλητισμού.
Ιούνιος 2025: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας με τους τίτλος της Καλίτζ τη σεζόν 2024-2025 και τους συνεργάτες του, Τζούτζα Κομπαγιάσι και Αντρέ Τεϊσέιρα / Photo by: Khaleej Club (IG).
Ακόμη δεν υπάρχει χάντμπολ γυναικών, γι’ αυτό κι εγώ πιέζω τη δική μας Ομοσπονδία. Στην ουσία, η δημιουργία ενός πρωταθλήματος θα φέρει και περισσότερα έσοδα, ενώ παράλληλα πιστεύω πως και τα κορίτσια το πρώτο άθλημα με το οποίο θα ήθελαν να ασχοληθούν στη χώρα μας είναι το χάντμπολ. Υπάρχει ένα πειραματικό πρωτάθλημα, το οποίο όμως δεν έχει τη μορφή ετήσιας αγωνιστικότητας, απλώς μαζεύονται κάποιες ομάδες στο τέλος της σεζόν και παίζουν σε μορφή πρωταθλήματος. Από την άλλη, έρχονται πολλές γυναίκες να παρακολουθήσουν αγώνες.
Σε προσωπικό επίπεδο, θα ήθελα πάντα να δουλεύω σε ένα πλαίσιο αντίστοιχο των χρόνων εργασίας μου, να δουλέψω σε μια ομάδα με προσδοκίες και υψηλά στάνταρ. Επίσης, θα ήθελα να προσφέρω και στη χώρα μου, εάν πχ εργαζόμουν σε έναν ελληνικό σύλλογο. Δεν μπορώ να πω ότι είναι όνειρο, αλλά, εάν συνέβαινε, θα ήταν ευχής έργον το να είμαι στη χώρα μου και να δουλεύω σε ένα κλαμπ υψηλών προδιαγραφών.
Δουλεύω πολύ και τρέχω να φτάσω στο καλύτερο επίπεδό μου, να φτάσω τον εαυτό μου όσο πιο μακριά μπορώ. Δουλεύω το πόσο καλύτερος προπονητής μπορώ να γίνω, το πόσο καλύτερα μπορώ να ενώσω μια ομάδα, το πώς θα είναι πολύ παραγωγικό το staff μου. Τρέχω να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Συνεπώς δεν είμαι στη φάση να κάνω όνειρα αλλά σε αυτή της εφαρμοσμένης πραγματικότητας.
Θέλω κάθε χρόνο να ανεβάζω επίπεδο. Θέλω να φτάσω κάπου που δεν περιμένω. Ας μην ξεχνά κανείς ότι ξεκίνησα την καριέρα μου με έναν ευρωπαϊκό τίτλο που ήταν απίθανος. Οπότε, ναι, πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα που δεν τα περιμένουμε. Αυτό είναι ο επαγγελματισμός, ο οποίος ωστόσο απέχει από τα όνειρα.
Πάντως, μέχρι να ολοκληρώσω την καριέρα μου, κάτι που θα ήθελα πολύ είναι η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες με κάποια Εθνική ομάδα από την περιοχή της Ασίας ή της Ευρώπης. Είναι ένα απωθημένο μου. Ήμουν στην Προολυμπιακή ομάδα ως αθλητής. Παρακολούθησα τους Ολυμπιακούς ως φίλαθλος, κάτι που με παρακίνησε να μείνω στο άθλημα και γενικότερα μου άφησε πολλά. Θέλω λοιπόν να το ζήσω και ως προπονητής.
Απρίλιος 2026: Ο Δημήτρης Δημητρούλιας πανηγυρίζει την κατάκτηση του Κυπέλλου Σαουδικής Αραβίας, του 18ου τίτλου του με την Καλίτζ / Photo by: sahfksa (FB).
