GWomen Πηνελόπη Γκιώνη
Στο χάντμπολ δεν βαριέσαι ποτέ», δηλώνουν νεαρές αθλήτριες που μέσα από τον Α.Π.Ο. Ψυχικού γνώρισαν και λάτρεψαν το χάντμπολ. Ένας σύλλογος που ξεκίνησε από το μηδέν, έχει φτάσει να μετρά 70 παιδιά και να χτίζει αθλητική νοοτροπία, ενδυναμώνοντας νεαρά κορίτσια μέσα από τον αθλητισμό.
Στο Ψυχικό, το χάντμπολ ξαναγράφει ιστορία με πρωταγωνίστριες νεαρά κορίτσια με ατελείωτη διάθεση. Το σύνθημα «πάρε την μπάλα, τρέξε, σούταρε, γκολ» ακούγεται ξανά σε μια περιοχή που μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχε καμία σχέση με το άθλημα. Ο Α.Π.Ο. Ψυχικού, μόλις στον δεύτερο χρόνο λειτουργίας του τμήματος χάντμπολ, μετρά περισσότερα από 70 παιδιά, από 5 έως 14 ετών.
Μπορεί το χάντμπολ στην Ελλάδα να μην έχει ακόμα τη λάμψη άλλων σπορ, αλλά στη Φιλοθέη και το Ψυχικό ένα μικρό θαύμα συμβαίνει. Κάθε παιδί που πιάνει την μπάλα, σίγουρα θα τη ζητήσει ξανά. Και κάθε προπόνηση είναι μια νίκη πάνω στη συνήθεια, την οθόνη και την εύκολη λύση: «Εδώ δεν ήρθαμε να περνάμε την ώρα μας. Ήρθαμε να χτίσουμε κάτι υγιές και όλοι το αγαπάνε. Αυτό είναι το πιο σημαντικό», λέει ο Φραγκίσκος Ζαλώνης όσο παρακολουθεί την προπόνηση των κοριτσιών.
«Ξεκινήσαμε με τρία κορίτσια, τώρα είναι 15 και βάλε»
Ο Φραγκίσκος Ζαλώνης, παλιός αθλητής χάντμπολ και ένας εκ των ιδρυτών του συλλόγου, μίλησε στο GWomen και εξήγησε πώς κατάφεραν να δημιουργήσουν μία ομάδα κοριτσιών θυμάται πώς ξεκίνησε το όραμα: «Ήμουν αθλητής στο χάντμπολ μέχρι τα 33 μου. Εδώ η περιοχή δεν είχε τίποτα: ούτε βόλεϊ για κορίτσια, ούτε μπάσκετ για κορίτσια, καμία δομή. Ξεκινήσαμε από το μηδέν, εγώ, ο Κωστής, ο Τάκης, σιγά σιγά, με τρία κορίτσια στην αρχή. Τώρα έχουμε 70 παιδιά. Kαι μόνο η αρχή είναι.
Πηγαίνουμε σε όλα τα σχολεία: Νέο Ψυχικό, Παλαιό Ψυχικό, Φιλοθέη, κάνουμε τουρνουά με το Χαμόγελο του Παιδιού, τα σχολεία παίζουν μεταξύ τους, βλέπουν το άθλημα και το μαθαίνουν. Από στόμα σε στόμα, διογκώνεται.
Ξεκινήσαμε με τρία κορίτσια, μετά έγιναν 5-6, τώρα είναι 15 και βάλε. Και παίζουν και στο πρωτάθλημα, κάνουν νίκες! Και σκεφτείτε αυτό συμβαίνει σε μια περιοχή που δεν υπήρχε καν ομάδα γυναικών ποτέ! Ούτε βόλεϊ, ούτε μπάσκετ, τίποτα. Τώρα υπάρχουν κορίτσια που δεν αφήνουν το χάντμπολ με τίποτα. Μέχρι πέρυσι τα λίγα κορίτσια έκαναν προπονήσεις με τα αγόρια, ήταν μεικτό. Φέτος, καταφέραμε να κάνουμε και χωριστές ομάδες. Τα αγόρια είναι περισσότερα στον σύλλογο, σίγουρα, αλλά όλο και αυξάνονται τα κορίτσια.
«Εδώ μαθαίνουν πώς είναι η ομάδα, πέφτεις αλλά σηκώνεσαι ξανά»
Τα κορίτσια μας κάνουν τρεις προπονήσεις και μερικά έρχονται και τέσσερις και πέντε φορές, για να βελτιώνονται. Έχουν πειθαρχία τα κορίτσια! Κι εμείς, προσπαθούμε να τους μάθουμε ότι ο αθλητισμός πρέπει να είναι προτεραιότητα. Δεν γίνεται όλη μέρα διάβασμα και να θέλουν όλοι να γίνουν Μέσσι ή Ρονάλντο. Αυτά είναι… ψέματα. Εδώ παίζεις χάντμπολ, γίνεσαι ομάδα, μαθαίνεις να χάνεις, να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά.
Εδώ δεν έρχονται γονείς στις προπονήσεις, δεν χρειάζονται φωνές από την εξέδρα. Το παιδί θέλει στήριξη, όχι φωνές και εντολές. Εδώ βάζουμε κανόνες και οι γονείς το εκτιμούν. Το 95% το αγαπάει αυτό το πλαίσιο. Κι εμείς το κάνουμε γιατί αγαπάμε το άθλημα και θέλουμε να αφήσουμε κάτι υγιές στην περιοχή μας. Δεν θα το σταματήσουμε τώρα που ξεκινήσαμε».https://www.instagram.com/reel/DJeUIqTMPMw/embed/captioned/?cr=1&v=14&wp=675&rd=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr&rp=%2Fgwomen%2Fhandball%2F2451755%2Fpos-enas-syllogos-sto-psyhiko-kanei-koritsia-na-agapisoyn-hantmpol#%7B%22ci%22%3A0%2C%22os%22%3A2339.900000035763%2C%22ls%22%3A1099.6000000238419%2C%22le%22%3A2316.199999988079%7D
Βέβαια, το μόνιμο ζήτημα των υποδομών εμφανίζεται και εκεί, αφού ο Σύλλογος έχει μόνο ένα γήπεδο, αυτό του Γυμνασίου Φιλοθέης, και είναι ανοιχτό: «Το κλειστό είναι το πιο μεγάλο μας στοίχημα. Αν το πάρουμε, αλλάζει επίπεδο όλη η δουλειά μας. Όχι μόνο για εμάς, για όλα τα παιδιά της περιοχής. Μέχρι τότε, παλεύουμε με βροχή και κρύο αλλά το παιδί μαθαίνει ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Αυτό είναι μάθημα ζωής. Τον πρώτο χρόνο που ήμασταν λίγοι, ήμασταν σε ένα γήπεδο 5×5. Το καλοκαίρι, με τη συνδορμή του Δήμου, φτιάξαμε αυτό το γήπεδο εδώ. Τώρα έχουμε ένα γήπεδο ανοιχτό και έχουμε δυσκολίες αν βρέξει αλλά τα παιδιά δεν παραπονιούνται!».
«Δεν είμαστε εδώ για να περνάμε την ώρα μας, χτίζουμε νοοτροπία»
Στην καρδιά της προσπάθειας βρίσκεται ο Κωστής Μπούνας, πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ με ειδίκευση στο χάντμπολ, πρώην διεθνής αθλητής και προπονητής σε ομάδες όπως η ΑΕΚ, ο ΑΣΕ Δούκα και ο Διομήδης Άργους, καθώς και στην Εθνική Νέων.
Ο Κωστής Μπούνας είναι ο άνθρωπος πίσω από κάθε προπόνηση, κάθε ανατροπή, κάθε παιδί που μαθαίνει να παλεύει και να στέκεται στα πόδια του και στο γήπεδο. Ο ίδιος διάλεξε συνειδητά να είναι σήμερα δίπλα σε παιδιά και μιλώντας στο GWomen, εξηγεί:
«Έχω δουλέψει σε μεγάλες ομάδες, σε υψηλό επίπεδο. Όμως για μένα έχει νόημα μόνο αν το κάνεις με διάθεση. Εδώ δεν είμαστε για να περνάμε την ώρα μας. Θέλουμε να φτιάξουμε αθλητές -και ανθρώπους- που θα αγαπούν το χάντμπολ και ό,τι αυτό πρεσβεύει.
Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά έχουν αλλάξει σε σχέση με παλιότερα. Ζουν σε έναν κόσμο πιο εύκολο, πιο γρήγορο. Αν δεν πετύχεις κάτι, σκρολάρεις και πας στο επόμενο. Εδώ μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει σκρολ. Υπάρχει προσπάθεια. Και ξανά προσπάθεια. Πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να το καταλάβουν. Πρέπει πρώτα να πείσουμε τους γονείς: ένα παιδί στην πρώτη γυμνασίου μπορεί να κάνει καθημερινά προπόνηση. Είναι εφικτό, αρκεί να μπει σε πρόγραμμα. Αυτό χτίζουμε εδώ: νοοτροπία».
«Αυτές οι μικρές είναι ηρωίδες – Υπάρχουν ταλέντα στην Ελλάδα»
Όσο για την ομάδα των κοριτσιών, τονίζει: «Αυτές οι μικρές είναι ηρωίδες. Έρχονται από διαφορετικά σχολεία, από γειτονιές που δεν ήξεραν το άθλημα. Έχουν δέσει απίστευτα. Είναι μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης, μέσα κι έξω από το γήπεδο. Πέρσι ξεκινήσαμε με πέντε κορίτσια, τώρα είναι είκοσι. Και θέλουν κι άλλες».
Ο κόουτς βλέπει και ταλέντα και διάθεση και μέλλον αλλά επισημαίνει πως είναι αναγκαίο να βελτιωθούν οι εγκαταστάσεις ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν όσο το δυνατόν πιο ποιοτικά: «Προπονούμαστε έξω. Κρύο, βροχή, ψιλόβροχο. Το παλεύουμε. Μόνο αν ρίχνει καρέκλες το σταματάμε. Αν βρούμε κλειστό, αλλάζει επίπεδο όλη η προσπάθεια. Μέχρι τότε; Μαθαίνουμε να αντέχουμε και να μην βρίσκουμε δικαιολογίες.
Υπάρχουν ταλέντα. Αλλά το θέμα είναι, πού θα πάνε αυτά τα παιδιά; Στην Ελλάδα δεν έχουμε πρότυπα για το χάντμπολ. Το παιδί βλέπει μπάσκετ, ποδόσφαιρο. Παρ’ όλα αυτά, με τη δουλειά που γίνεται εδώ και αλλού, βλέπεις ότι το άθλημα έχει ανέβει. Παίκτες παίζουν σε Γερμανία, σε μεγάλες χώρες. Αυτό είναι απόδειξη ότι οι Έλληνες προπονητές στο χάντμπολ αξίζουν πολλά.
Η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική αν έχουμε υποδομές. Αν βρούμε κλειστό, θα πετάξουμε. Μέχρι τότε όμως, έχουμε κάτι που δεν αγοράζεται: παιδιά που θέλουν να έρθουν ξανά και ξανά. Αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη μας».
«Δεν βαριέσαι ποτέ στο χάντμπολ, φέτος στην ομάδα είμαστε πολλές και δυνατές»
Πώς είναι, όμως, για ένα κορίτσι να παίζει χάντμπολ; Οι… πρωταγωνίστριες μίλησαν στο GWomen και ο ενθουσιασμός τους μας έδωσε να καταλάβουμε ό,τι χρειαζόμασταν:
Η Υριάννα, 13 ετών, θυμάται: «Πέρσι ήμασταν τέσσερα κορίτσια σε έναν μπλε κύκλο στο Δημοτικό της Φιλοθέης. Τώρα είμαστε πολλές και δυνατές. Είμαι αρχηγός και εμψυχώνω τα κορίτσια. Αν χάσουμε, πάμε για το επόμενο ματς. Αυτό είναι το χάντμπολ».
Η Έλλη Ιζαμπέλα, 13 ετών, λέει: «Έπαιζα τένις επτά χρόνια αλλά το άφησα λόγω τραυματισμών. Ο δάσκαλος στο σχολείο μου πρότεινε να δοκιμάσω χάντμπολ. Μου άρεσε πολύ. Παίζω αριστερό ίντερ, βάζω γκολ, κάνω άμυνα. Είναι δύσκολο αλλά μου αρέσει».
Η Εύα, 12 ετών, ξεκίνησε φέτος: «Ο κύριος Κωστής με είδε να παίζω στο σχολείο και μου είπε να έρθω. Τώρα κάνω δύο προπονήσεις, του χρόνου όμως θέλω να κάνω τρεις. Κουράζομαι αλλά βελτιώνομαι».
Η Χρυσάνθη, 11 ετών, αναφέρει: «Στην αρχή ήμασταν πέντε-έξι κορίτσια. Τώρα είμαστε μεγάλη ομάδα. Ο προπονητής είναι αυστηρός αλλά δίκαιος. Μου αρέσει η επαφή που έχει το άθλημα και η κίνηση. Δεν βαριέσαι ποτέ στο χάντμπολ».
Η ιστορία του Συλλόγου χάντμπολ στο Ψυχικό δείχνει πως, ακόμα και από το μηδέν, μπορείς να φτιάξεις μια κοινότητα που να στηρίζεται στις αξίες της ομαδικότητας, της πειθαρχίας και της χαράς του παιχνιδιού. Με περισσότερα κορίτσια από ποτέ να δείχνουν το δρόμο…
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: GWomen, Πηνελόπη Γκιώνη
